یک مادربزرگ 90 ساله انگلیسی اولین کسی است که در غرب واکسیناسیون COVID-19 در خارج از آزمایشات بالینی انجام می شود ، زیرا انگلیس شروع به تلقیح شهروندان خود می کند

[ad_1]

گفتگو

رئیس جمهور برزیل واکسن COVID-19 را رد کرده و پیشرفت قرن ها را به سمت تلقیح جهانی تضعیف می کند

دنیا منتظر انتشار چندین واکسن علیه COVID-19 است ، اما رئیس جمهور برزیل ژایر بولسونارو چنین نیست. “من آن را نمی گیرم. این حق من است “، وی در نمایش شبکه های اجتماعی در تاریخ 26 نوامبر گفت. بولسونارو ، که COVID-19 را در ژوئیه منتشر کرد ، از نقاب های صورت نیز انتقاد کرد. او و طرفداران وفادارتر او با هر گونه پیشنهاد واکسیناسیون اجباری ویروس کرونا مخالفت می کنند. مقاومت به واکسن در برزیل سابقه طولانی دارد. در نوامبر 1904 ، هزاران نفر در شهر ریودوژانیرو علیه واکسیناسیون آبله که توسط دولت مجاز شده بود در یک خیزش معروف که تقریباً به کودتا ختم شد ، اعتراض کردند. ایجاد یک برزیل مدرن واکسن آبله تقریباً یک قرن قبل وارد برزیل شد. اما سرنگ ها طولانی بود و لکه هایی روی پوست به جا می گذاشت و می تواند بیماری های دیگری مانند سفلیس را منتقل کند. به گفته سیدنی چالهوب ، مورخ ، بین سالهای 1898 و 1904 فقط 2٪ تا 10٪ از جمعیت ریو سالانه واکسینه می شوند. در سال 1904 ، سرخک 0.4٪ از جمعیت ریو را به کام مرگ کشاند – درصد بیشتری از جمعیت از قربانیان COVID-19 در نیویورک امسال. اما این تنها دلایلی نبود که واکسیناسیون در سال 1904 توسط برزیل اجباری شد. به عنوان بخشی از طرح “نوسازی” برای جذب مهاجرت اروپا و سرمایه گذاری خارجی ، رئیس جمهور رودریگز آلوز متعهد شد که همه گیری ها را ریشه کن کند – نه فقط آبله ، بلکه تب زرد و بوبونیک طاعون برای آزادسازی ریودوژانیرو ، پایتخت این کشور ، از خطرات بهداشتی در حالی که فضایی برای پاریسی ها به بلوارها و ساختمان ها باز می شد ، صدها ساختمان آپارتمانی بین سالهای 1903 و 1909 تخریب شد. تقریباً 40،000 نفر – عمدتا آفریقایی-برزیلی اما همچنین مهاجران فقیر ایتالیایی ، پرتغالی و اسپانیایی – اخراج شده و از مرکز ریو خارج شدند. بسیاری بی خانمان مانده و مجبور به مهاجرت به تپه های اطراف یا مناطق دور افتاده روستایی شدند. در همین حال ، مأموران بهداشت عمومی با همراهی پلیس مسلح ، خانه ها را با گوگرد ضد عفونی کردند ، که مبلمان و سایر وسایل را خراب می کرد ، خواه ساکنان از آنها استقبال کنند یا نه. توطئه و موانع سیاست مداران و افسران نظامی که با رئیس جمهور آلوز مخالفت می کردند ، فرصتی را در خشم ناشی از این اقدامات بهداشتی دیدند. آنها باعث نارضایتی شدند. مخالفان آلوز با کمک سازمان دهندگان کار و ویراستاران اخبار در سال 1904 علیه دستورات بهداشت عمومی برزیل مبارزه کردند. روزنامه ها ضد عفونی اجباری در خانه و واکسیناسیون اجباری را گزارش دادند. سناتورها و سایر چهره های عمومی گفتند که واکسیناسیون اجباری بر خانه و بدن افراد تأثیر گذاشته است. در اواسط ماه نوامبر همان سال ، هزاران معترض در میادین عمومی جمع شدند و علیه تلاش های بهداشت عمومی تجمع کردند. پلیس ریو با نیرویی نامتناسب واکنش نشان داد و شش روز ناآرامی را در این شهر آغاز کرد. جمعیت متنوعی از نژاد ، دانش آموزان ، کارگران ساختمانی ، کارگران بندر و سایر ساکنان به این حمله پاسخ دادند ، مسلح به سنگ ، ابزار خانگی یا ابزار تجارت ، واژگونی تراموا برای محاصره خیابان ها. در همین حال ، در پشت صحنه ، توطئه گران در حال بسیج دانش آموزان جوان نظامی بودند. نقشه آنها: سرنگونی دولت آلوز. وقتی رئیس جمهور ارتش و نیروی دریایی ارتش را به بازداشت معترضین و بازداشت شورشیان ادعایی دعوت کرد ، طرح آنها به شکست انجامید. بزودی شورش بزرگ واکسن در برزیل خاموش شد. زبان حقوق روزنامه ها سپس معترضین را توده ای نادان و دستکاری شده توسط سیاستمداران حیله گر معرفی کردند. آنها معتقدند که یکی از رهبران محبوب این قیام ، هوراسیو خوزه دا سیلوا – معروف به “نقره سیاه” – “سارق بی رویه”. اما شورش واکسن در برزیل چیزی بیش از یک دستکاری سیاسی بدبینانه بود. با گشت و گذار در بایگانی ها ، مورخانی مانند من می فهمند که چه چیزی واقعاً انگیزه قیام را ایجاد کرده است. یک پاسخ واضح ، ویژگیهای خشونت آمیز و تفکیک شده برنامه آلوس است. در آغاز قرن بیستم در برزیل ، بیشتر مردم – زنان ، کسانی که نمی توانستند کتاب بخوانند ، بیکاران – نمی توانند رأی دهند. از نظر این برزیلی ها ، خیابان ها تنها محلی بودند که صدای آنها را می شنیدند اما چرا آنها این چنین شدیداً مخالف روش هایی هستند که شیوع بیماری را کنترل می کنند؟ با مراجعه به روزنامه ها و اسناد حقوقی دریافتم که منتقدان بهداشت عمومی برزیل در سال 1904 اغلب مخالفت با “مصونیت از خانه” را در خیابان و دادگاه ابراز داشتند. برای برزیلی های نخبه ، اشاره به این حق قانون اساسی حفظ حریم خصوصی خانوارهایشان بود ، جایی که مردان بر زنان ، فرزندان و خادمان حکومت می کردند. مقامات بهداشت عمومی با درخواست دسترسی به خانه ها و بدن زنان ، این دولت مردسالار را تهدید کردند. زنان و مردان فقیر ریو نیز دارای ارزشهای مردسالارانه بودند. اما برای آنها ، بیش از حریم خصوصی در سال 1904 در معرض خطر بود. در طول قرن 19 ، برزیلی های آفریقایی-برده خانواده تشکیل داده و خانه هایی ساخته بودند ، حتی در مزارع ، و فضاهای آزادی نسبی را از اربابان خود بریده بودند. پس از لغو برده داری در سال 1888 ، بسیاری از مردم آفریقایی-برزیلی آزاد شده خانه های شلوغ خود را با مهاجران تقسیم کردند. در زمان واکسیناسیون آلوس ، فقرا در ریو دهه ها با اخراج ها و خشونت پلیس مبارزه می کردند. در آن زمان ، برای سیاه پوستان برزیلی ، محافظت از حقوق آنها در انتخاب اینکه چه کاری انجام دهند – یا چه نکنند – با خانه و بدن خود بخشی از یک مبارزه طولانی تر برای درگیری اجتماعی ، اقتصادی و سیاسی بود. تلاش مرگبار برای یادگیری چهار سال پس از خیزش 1904 ، ریو توسط یک بیماری همه گیر آبله دیگر مورد حمله قرار گرفت. با وجود بسیاری از افراد واکسینه نشده ، مرگ و میر دو برابر شده است. تقریباً 1٪ از شهر درگذشت.[Deep knowledge, daily. Sign up for The Conversation’s newsletter.]این یک تجربه یادگیری مرگبار بود. از آن زمان ، رهبران برزیل واکسن های آبله ، سرخک و سایر واکسن های اجباری را به عنوان ابزاری برای محافظت از منافع عمومی طراحی کرده و برای توضیح دلیل این امر ، در کارزارهای آموزشی سرمایه گذاری کردند. در طول قرن 20 ، واکسیناسیون در برزیل بسیار موفقیت آمیز بوده است. از دهه 1990 ، 95٪ کودکان واکسینه شده اند ، اگرچه تعداد آنها رو به کاهش است. امروزه برزیل یکی از کشورهایی است که بیشترین آسیب را به آن مبتلا کرده است. مانند گذشته ، آفریقایی-برزیلی ها بیش از دیگران آسیب دیدند. رئیس جمهور بولسونارو با اشاره به حق فردی برزیلی ها در عدم واکسیناسیون COVID-19 ، از درس های 1904 چشم پوشی کرد. مقاله توسط The Conversation ، یک سایت خبری غیرانتفاعی که به اشتراک گذاری ایده های کارشناسان دانشگاه اختصاص دارد ، بازنشر شد. نوشته شده توسط: پدرو کانتیزانو ، دانشگاه نبراسکا ، اوماها. بیشتر بخوانید: * COVID-19 برای برزیلی های سیاهپوست کشنده تر است ، میراث نژادپرستی ساختاری که به برده داری برمی گردد * در یک بیماری همه گیر برزیل ، کارگران خانگی از ترس جان خود شغل خود را می ترسند از هر شرکت یا سازمانی که از این مقاله بهره مند می شود و پیوندهای خارج از وظیفه دانشگاهی خود را فاش نکرده است ، از هر شرکت یا سازمانی بودجه دریافت نمی کند.

[ad_2]

منبع: moshtagh-khabar.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*